Welkom in Elderhoeve, kinderen!

In april 2016 is het oude verpleeghuis Elderhoeve een AZC geworden. In deze locatie is plaats voor 350 bewoners. Veel van die bewoners zijn kinderen. Gedurende de schoolweken gaan de kinderen met een busje naar de Hugo de Grootschool in Arnhem Noord. De kinderen van 2 tot 4 jaar gaan drie middagen naar kinderopvang de Speeldoos. Na schooltijd en in de vakanties hebben de kinderen ‘thuis’ in het AZC niet veel. Zij wonen met het hele gezin in een kleine kamer en hebben er weinig speelgoed. Met een grote groep vrijwilligers en (maatschappelijk) stagiaires doen wij ons best om de kinderen wat plezier en afleiding te bezorgen. We leren de kinderen materialen kennen en dragen bij aan hun Nederlandse taal.

In deze rubriek willen we jullie vertellen over onze ervaringen.

Willen jullie zelf eens komen kijken of komen spelen, dan kan dat. Kinderen mogen ook mee. Neem voor een afspraak contact op met Jonathan Simonis, wiekinderen@gmail.com, 06-37437119

Wil je meer weten over wat we doen? Kijk dan op www.facebook.com/wiekinderen

Hieronder van 3 vrijwilligers een verhaaltje over hun ervaringen.

Mijn ervaring in het werken als vrijwilliger met de kinderen in het AZC is als twee kanten van een munt. Ik bouw herinneringen op aan kinderen, De kinderen bouwen ook herinneringen op aan mij. Er is ook een verschil. Ik vergeet misschien een paar dagen later het grootste deel van mijn herinneringen, maar de kinderen slaan deze ervaringen op in hun geheugen voor een hele lange tijd.

Als vrijwilliger (al vele jaren) zie ik dat de kinderen eerlijk en open zijn tijdens de spelletjes in de speelkamer. Ze helpen met huishoudelijke dingen en ze willen graag meedoen in taken, zelfs als wij die moeilijk voor ze vinden. De kinderen gebruiken hun denkvermogen en ze lachen mee (of soms lachen uit) als ze iets grappig vinden. Kortom; ik word er nooit moe van om mijn vrije uren als vrijwilliger met hun door te brengen.

Stefan, vrijwilliger van WIE kinderen

Met een groep van 35 vrijwilligers spannen we ons in om 4 keer per week de kinderen die voorlopig verblijven in het AZC Elderhoeve een plekje te geven waar ze alleen maar kind hoeven te zijn. Even speelt een akelig verleden, vluchten, een koud en zompig opvangkamp geen rol. Er is voor de kinderen gewoon een speelkamer. Er zijn kinderen bij die veel hebben gezien en veel hebben meegemaakt, kinderen die in het AZC al 5 jaar op een klein kamertje wonen. Maar ook kinderen die gisteren vanuit een ver land zijn aangekomen.

Het zijn veel verschillende kinderen, veel verschillende nationaliteiten, maar ze hebben een ding gemeen. Het zijn kinderen die het heerlijk vinden om samen met de lego te spelen, of een potje tafelvoetbal te spelen.Kinderen die het leuk vinden om te knutselen met ons. Ik vind dat elk kind, waar ook ter wereld het recht heeft om kind te zijn. Elk kind verdient een veilig plekje waar je heerlijk kunt spelen, maar ook vragen kunt stellen, en even een knuffel kan komen halen omdat je dat soms even nodig hebt.

En omdat ik dat belangrijk vind, geniet ik er elke keer van als ik daar ben, tussen alle kleintjes die in de speelkeuken een plastic pizza voor mij staan te bakken. Daarbij krijg ik  natuurlijk een kopje thee geserveerd.

Het is een genot als we met zijn allen om de tafel zitten en de leukste dingen knutselen. De grootste zorg is dan of er wel genoeg roze papier is, en of we nog wel glitters hebben.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik nog geen dag spijt heb van mijn aanmelding als vrijwilliger bij de speelkamer. Ik duim dat we het nog maar lang mogen volhouden, want al zouden we wensen dat het niet nodig was, het ziet er naar uit dat er voorlopig nog wel kinderen zullen zijn die onze aandacht nodig hebben.

Fatima, vrijwilliger van WIE kinderen

Wat zijn het toch een lieve kinderen! Dat is elke week mijn eerste gedachte als ik wegfiets van het asielzoekerscentrum in Elden. Ik ben daar namelijk de meeste dinsdagen te vinden voor mijn vrijwilligerswerk in de speelkamer. Daar komen vrijwilligers een paar uurtjes per week met de kinderen spelen. Zelf doe ik dit nu twee jaar, ik begon op m’n dertiende. Ik begon met dit vrijwilligerswerk omdat ik zo graag iets wilde doen voor vluchtelingen. Ik vind het super leuk om dit te doen. En als ik zie hoe blij de kinderen worden als we met de vaste dinsdagavondclub van vrijwilligers de deuren van de speelkamer weer openen, maakt dat m’n dag alleen maar beter. Dat
deze kinderen het zó leuk vinden als je een paar minuten geduldig wacht tot ze een plastic maaltijd voor je hebben bereid, dat had ik van tevoren niet kunnen bedenken. Het is ook fijn om te merken dat jij en wat je doet zo gewaardeerd wordt. Bovendien is dit vrijwilligerswerk, naast leuk ook nog eens heel nuttig. Door naar de speelkamer te komen leren ze namelijk spelenderwijs de Nederlandse taal. Veel woorden bevatten hun verhalen vaak nog niet, maar de essentiële dingen kunnen we elkaar duidelijk maken; “ik wil graag iets kopen in jouw winkeltje”, “niet op de tafel staan” of “we gaan opruimen”, begrijpen ze bijvoorbeeld allemaal. En zo niet, dan leren ze het binnen no time. Dat blijft me verbazen: hoe makkelijk de kinderen Nederlands leren en zich aanpassen aan de Nederlandse manieren. Bijvoorbeeld, rond sinterklaas hebben ze, bij wijze van spreken dan, allemaal sinterklaasliedjes in hun hoofd en loopt er altijd wel een 6-jarige sinterklaas rond met een zak vol spulletjes uit de huishoek. Van tevoren had ik nooit kunnen verwachten dat ik helpen in de speelkamer zó leuk zou vinden. Want elke dinsdag wacht ik tot het zeven uur is, tijd om te spelen.

Tessa, vrijwilliger van WIE kinderen

 

2019-02-25T19:47:13+01:00